Winterse familiereis Transmantsjoerije Express

Reisperiode: januari 2018
Jouw Transsiberië reizigers: familie Hekekaar, waaronder drie kids in de leeftijd 6 tot 11 jaar
Vakantiebestemming: Rusland & China per Transmantsjoerije Express
Bouwstenen: Moskou, Yekaterinburg, Krasnoyarsk, Baikalmeer, Ulan Ude en Harbin
Reisduur: 22 dagen


We zijn onderweg!

2 januari

We hebben ons huis opgezegd om op wereldreis te gaan! We nemen afscheid, maken de groepsfoto en krijgen verbaasde vragen waarom er zo’n groot afscheidscomité is. Het antwoord daarop biedt altijd voldoende gespreksstof voor een praatje.

Op Moskou aangekomen verlangen we allemaal maar naar 1 ding: ons bed! Eerst moeten we nog door de Russische douane en daar zit niet bepaald tempo in. Onze bagage hadden we snel opgehaald en ook onze taxi stond binnen no time voor de deur. Heel fijn! Een lange dag was het ook met een start om 05.15 uur…

Globetrotters

Over the top verlicht Moskou

3 januari

We kregen vandaag een gratis rondleiding van 3 uur door Moskou. Lucia onze gids heeft ons met de metro meegenomen naar de mooiste metrostations van Moskou. De onuitspreekbare stationsnamen blijven we jullie schuldig.

Zo bezochten we een metrostation met allemaal bronzen sculpturen van arbeiders. Dit waren bewust arbeiders en geen hoog geplaatste omes, omdat de gewone man het belangrijkste is van Rusland. Net als alle Russen hebben we de neus van de honden geaaid en een wens gedaan.

Daarna zijn we vertrokken naar het Rode Plein. Onderweg legde Lucia de betekenis uit van de rode ster die je vaak in Rusland ziet: de 5 punten hadden als doel dat het communisme naar alle 5 de continenten moest uitwaaien. Het blijkt een vrije dag van de Russen te zijn in aanloop naar 7 januari wanneer zij Kerst vieren.

Naar het Rode Plein is een over the top met lichtjes-versierde winkelstraat, Main Street van Disney is er niets bij. Om op het Rode Plein te komen, moesten we door een security check. Op het plein staat een enorme schaatsbaan die druk bezocht werd en er stonden stands met lekkernijen en ander verkoopwaar. 9-torens-tellende basiliek is neergezet door Alexander de Verschrikkelijke. Het ziet er prachtig uit, maar het verhaal is bizar: Er moesten 8 torens worden gebouwd voor zijn 8 overwinningen en dat werden er 9, omdat er volgens de regels van de kerk geen even aantal mocht zijn. Alexander vond hem prachtig en vroeg aan zijn ontwerpers of ze nog een mooiere konden maken. Toen zij dit bevestigden, liet hij ze blind maken om dit te voorkomen!

Vanaf de beroemde (media)brug hebben we naar het Kremlin gekeken. Deze was autovrij, dus dat was heel relaxed met zoveel mensen op de been. Tot slot op te warmen zijn we nog naar het grootste warenhuis Gum gegaan. We wilden daar graag het beroemde Russische ijsje van 50 roebel eten, maar er stonden wachtrijen van langer dan een half uur! Dit hebben we dus maar aan ons voorbij laten gaan…

4 januari

We hebben als analfabeten flink moeten zoeken in het hypermoderne Zaryadye park. Zeker ook omdat er nog minder Russen dan de Fransen Engels spreken! Maar de aanhouder wint en zo vonden we het uiteindelijk toch. Na de Russische instructiefilm mochten we door naar de filmruimte. Met een heupgordel om en een weggedraaide vloer waande je in een helikopter en daarmee vloog je over alle highlights van Moskou heen. En wanneer er een fontein gepasseerd werd, volgde er een nevel laag over ons heen. Reactie van de kids na afloop: ‘Vet cool! Mogen we nog een keer?’ Dit hadden we zeker niet willen missen!

Lichtjes winter MoskouRode Plein MoskouUitzicht Moskou

 

 

 

 

 

 

 

 

Met de familie in de trein

5 januari

Nadat we uitgecheckt hadden, zetten we in de sneeuw koers naar ons treinstation Yaroslavsky. De treinreis van Moskou naar Harbin (China) met de Transmantsoerije Express is een treinreis van in totaal 9001 km.

De trein passeert Siberië om vervolgens bij de Russische stad Chita de Trans Siberische spoorlijn te verlaten. In laatstgenoemde plaats begint het Transmantsoerije traject. Het spoor dat zijn naam dankt aan de Noord-Chinese provincie Mantsjoerije (Manchuria).

Mocht je rechtstreeks gaan dan zit je 6 dagen en 6 nachten in de trein. Dit leek ons met 3 stuiterballen geen succes te gaan worden, daarom hebben we een aantal tussenstops geboekt. Waarvan de eerste dus Yekaterinburg is.

Net wanneer we een broodje willen gaan eten, omdat we de lunch overgeslagen hebben, krijgen we onverwachts avondeten aangeboden. Haute-cuisine is het niet, maar omdat het redelijk vlak van smaak is prima te eten: kip met pandan plakrijst, ketchup en een bruin rubber bolletje. Als toetje een chocolade reep, maar deze heeft zo’n zoete inhoud dat zelfs onze grootste zoetkauw Lars hem niet opeet!

Verder vandaag lekker relaxtijd: Harry Potter kijken, gamen, lezen, lekker liggen en Inge begint met haar eerste briefjes te schrijven.

Kerst, verjaardag & hondensleeën in Yekaterinburg

6 januari

Vandaag is het Kerstmis in Rusland! Dit “jaar” 3 Kerstdagen voor ons dus. Het kan niet op. Daarbij hebben we ook een jarige in ons midden: Rich is vandaag 40 geworden!!!! Met de kids lekker Rich uit z’n bed gezongen, waarna de dag kon beginnen.

We gaan vandaag Yekaterinburg verkennen. Deze stad ligt op de grens van Europa en Azië en ligt 1667 km van Moskou af en is de toegangspoort tot het gebied Siberië. In deze stad wonen 1,5 miljoen mensen! Ter vergelijking: in Amsterdam wonen circa 800.000 mensen.

Brrrrrr wat is het koud hier. We gaan proberen of we het warm genoeg hebben met een thermolegging en een broek. Dan hebben we straks voor het extremere weer nog een skibroek die ons door het allerkoudste gedeelte heen haalt.

Daarna vervolgen we onze route door middel van het volgen van een rode lijn langs de highlights van Yekaterinburg. Zo komen we uit bij een wolkenkrabber van 188 meter hoog, die de Vysotsky toren heet. Dit is de enige wolkenkrabber buiten Moskou. Met de lift gaan we naar de 52e verdieping en daar kunnen we buiten rondom prachtig over de stad uitkijken. Nick en Inge eerst met de bibbers in de benen, maar al gauw wint de nieuwsgierigheid het en genieten zij ook van het uitzicht.

Daarboven besluiten we van de rode lijn route af te gaan wijken, want we zien mensen het mega brede kanaal oversteken en dan komen we alsnog uit op het plein wat ons laatste doel is. Vanuit de toren zetten we eerst koers naar de basiliek waar de laatste Tsaar, Nicolaas II in 1918 is vermoord. Dit is een prachtige basiliek met binnen fantastische schilderingen en er blijkt een letterlijk doorlopende kerst mis te zijn.

Bijzonder om mee te maken zo tussen de vele kale en karige geplaatste dennenbomen en de staande Russen in. Buiten treffen we een kinder-ijsglijbaan en diverse ijssculpturen van katholieke figuren aan. Na de glijbaan getest te hebben gaan we op zoek naar het kanaal. De kids vinden het fantastisch om over het kanaal te lopen c.q. te schaatsen/ schuiven. Op het plein treffen we nog een aantal ijsglijbanen aan.

Wanneer we een restaurant zien met de naam Brittania en Irish Pub, zijn we verkocht en staan we in now time binnen. Wat een prachtige locatie is het. Voor de kids vooral omdat er een kidscorner met tv is, maar voor ons zit het hem vooral in de inrichting. De wc’s (via een secret door te bereiken) zijn ook een beleving. Door de speakers wordt een cursus Russisch – Engels ten gehore gebracht!

Nadat we een heerlijk verjaardags-etentje hebben gehad, snijden we in het appartement de reeds eerder ingeslagen chocoladetaart aan. Wat een heerlijk toetje en een mooi einde van deze dag.

Yekaterinburg

7 januari

Vandaag zoeken we echt de grens opzoeken… Met sledehonden naar de grens van Azië en Rusland.

Onze chauffeur annex gids kwam ons ophalen en onderweg maakten hij nog even een stop bij het 2-continentenpunt: Europa en Azië. Bij dit punt stonden ook een aantal palen waar pasgetrouwden een geluksbandje aan vastbinden. Een kleurrijke aanblik.

Onze route vervolgend richting de hondensleetocht kwamen we een hele verzameling Datsja’s tegen. Dit zijn weekendhuisjes voor de Russen en is een typisch onderdeel van hun cultuur.

De buitenhuisjes bevinden zich meestal een half uur tot maximaal een uur van hun woning af. Russen vertoeven hier heel graag in de natuur om paddenstoelen te zoeken, beren te jagen, mineralen en koper te zoeken en te tuinieren. Rusland is het land met het grootste aantal eigenaars van tweede huizen!

Rond 10.00 uur komen we aan bij de Huski-sleehondenfarm in het Oeral gebergte. Het is een stuk minder koud dan gisteren: -10 °C. Volgens onze gids is het zelfs “warm” en hebben we onze windstoppers echt niet nodig. Mmmmm zelfs zo’n koukleum als ik niet??? Ik betwijfel het, maar laat me overhalen.

Na een korte instructie worden we over 2 sleeën verdeeld: Rich met Nick en Inge, ik met Lars. Belangrijk is om niet uit de bochten te vliegen en in ieder geval 10 meter afstand te houden. En af en toe bij steppen of rennen bij heuveltje op. De begeleiding gaat op de sneeuwscooter voor en de sleehonden volgen hen. En dan volledig op de sleebeunen staan en gaan. Nou, koud heb ik het zeker niet. Heb eerder een overproductie van warmte, maar wat is dit gaaf zeg! We cruisen door het bos en stuiteren zo nu en dan flink op en neer. Lars heeft het Russische woord “harder” uiteraard in z’n oren geknoopt en blijft maar joelen: hak, hak, hak!!! En daarnaast heeft hij nog tijd om mij te instrueren om niet steeds op de rem te staan!

Gelukkig hebben we tijdens de 5 km durende tocht 3 pauzemomenten voor de honden, waarvan de 1e ook fijn voor mij is. Maar daarna heb ik het te pakken en gaan we er vol voor en is het bijna jammer om nog 2 pauzes van 3 minuten te hebben. Wat een supergave ervaring is dit, zeg! Na de rit de huskyfarm nog even bekeken en een binnen picknick gehad.

Rond half 3 worden we afgezet in het kantoor van onze gids. Het kantoor houdt hij in het oudste Sovjetgebouw daterend uit 1930. De appartementen hadden destijds geen keuken, aangezien de bewoners in de gaarkeukens aten. Hiervandaan trekken we ’s middags nog over het ijs naar een bedrijvencomplex waar ze 2 grote ijsglijbanen hebben. Uiteraard hebben de kids deze grondig getest. En omdat Nick niet alleen mocht, maar wel met z’n mama, gingen we samen van de hoogste. Echt een blij-dat-ik-glijgevoel! 

Op de terugweg bij een Russisch buffetrestaurant gegeten. Kwestie van aanwijzen en hopen dat je wat lekkers hebt uitgezocht. Nou we hadden zeker geen klagen, ook qua prijs niet. Voor in totaal 14 euro hadden we allemaal een hoofdgerecht.

Hondensleetocht Yekaterinburg

 

 

 

 

 

 

 

Natuur & wandelavontuur in Krasnoyarsk

8 – 10 januari

Op naar Krasnoyarsk! We zullen hier 38 uur voor in de trein zitten, dit is inclusief 2 overnachtingen. De temperatuur in deze trein is een stuk aangenamer. Nu is het 22/ 23°C, maar in de vorige trein was het zelfs 25 tot 26°C. Dat lijkt geen groot verschil, maar het is wel heel benauwd met zoveel mensen in een treinwagon. Ondanks dat we door de vrieskou trekken lopen we in T-shirtjes en op blote voeten rond in de trein.

Het uitzicht vanuit de trein bestaat voornamelijk uit bomen, bomen en nog eens bomen met zo nu en dan vlakke redelijk kale landschappen met af en toe wat huizen. En dit alles onder een laag sneeuw. Zeker wanneer de zon ondergaat levert dit een prachtig beeld op. De trein levert niet alleen veel bomen en sneeuw op qua uitzicht, maar ook een hoop vrijheid.

De kids kunnen lekker wat rondlopen, liggen, van boven naar beneden op de bedden klimmen, koppeltjeduiken op het bovenbed en naar de wc gaan wanneer ze willen. Allemaal heerlijke bewegingsvrijheden in vergelijking met onze autoritten naar onze campings in Frankrijk.

Ondertussen maken we gewoon kilometers. Voor Yekaterinburg naar Krasnoyarsk leggen we in 38 uur 2287 km af. Dit komt uit op ruim 60 km per uur, dat lijkt niet veel gang te hebben, maar dit is inclusief 33 stops. De meeste stops duren 2 minuten, maar er zitten ook een paar stops bij van 18, 35, 56 en 96 minuten. De echt lange stops zijn eigenlijk vooral ’s nachts. Dus daar hebben we weinig erg in. Hoogstens dat je even wakker wordt van ijspegels die door de spoorwerkers van de trein worden afgebikt.

De trein gaat door 8 tijdszones! Zelf leven we steeds op de tijd waar we gaan uitstappen, om zo zoveel mogelijk een jetlag te voorkomen.

Onderweg

10 januari

Zonder problemen staan we op tijd klaar (we worden er steeds beter in) en worden we door onze gids op het perron opgewacht met een bordje: Hekelaar 5x. Nou dat kan niet missen! Nick is ook over deze gids weer uiterst tevreden: ze helpen je met je tas tijdens het uitstappen en ze nemen ook wat tassen van je over. Super, toch?!

Onze gids brengt ons naar onze hostel Inwood. Wat een plaatje ook weer dit hostel, ruim, modern en netjes.

Het wordt hier rond 4 uur al donker en daar wordt je niet echt actiever van. Dus even boodschappen halen aan de overkant van de straat en ’s avonds weer even lekker een bord met aardappelen en broccoli op het menu.

We ontmoeten in ons hostel ook backpacker Fred. Hij komt uit Frankrijk en gaat al lopend en liftend naar Hongkong toe. Hij verwacht daar net als ons met Chinees Nieuwjaar te zijn. Hij geeft ons zijn mailadres en wie weet ontmoeten we elkaar daar weer. Ben heel benieuwd naar zijn verhalen dan, want hij is van plan om daar te gaan wonen! Een echte avonturier dus!

11 januari

Nadat we het hostel eventjes wakker hebben gemaakt met een heerlijk gebakken ei met spek lucht gaan we om 10 uur op pad met onze gids. We gaan hiken naar de Takmak berg tijdens de excursie door het Stolby National Park. We werden geadviseerd om ons warm te kleden, dus dat hebben we braaf opgevolgd. 3 lagen broeken en shirts. Dat was voor bergop aan de lijzijde toch iets te warm, dus binnen no-time gaan de wanten, sjaals en mutsen af en de jassen open.

De stukken klimmen zijn af en toe best stijl. Het is vandaag 0°C en zo nu en dan sneeuwt het lichtjes. Een warme dag op zich, want de gids heeft weleens gelijke hikes gedaan met -38°C in januari. Nou, ik prijs mezelf gelukkig met deze warme dag! De kids vinden het fantastisch in de sneeuw. Er zijn stukken waar ze tot hun knieën in de sneeuw wegzakken en er zijn plekken die zich perfect lenen voor het creëren van sneeuwelven. Ook zijn er zo nu en dan hele mooie sneeuwglijbanen! Van de gids hebben ze schuimmatjes gekregen. Dan kunnen ze gaan zitten zonder dat hun broek nat wordt van de sneeuw. Tja, en de Hekelaartjes vinden ze ook perfect om mee te glijden

Op de top van de Takmak genieten we van het uitzicht. We lopen rond de top en krijgen uitleg over het Stolby-gebied. Slechts 4% van het gebied staat open voor wandelingen. Daarom heen ligt een ring van 6% waarbinnen alleen met vergunning iemand mag komen. De overige 90% van het gebied is een natuurreservaat waar niemand mag komen. In het reservaat leven beren, lynxen en vossen. Hoewel we deze dieren niet zien, zien we wel vogels.

De jongens krijgen het voor elkaar, de vogels eten de zonnebloem pitten uit hun hand! Samen lopen we in een ketting naar beneden. Het is immers vrij glad en stijl. Wat hebben we een lol samen. De gids vraagt of we in zijn voor een short-cut door de dikke sneeuw. Uiteraard! En al wadend tot onze knieën in de sneeuw lopen we door naar de naastliggende berg. Daar lopen we langs een skipiste omhoog naar een kabelbaan.

Met de kabelbaan gaan we naar beneden en voordat we teruggaan naar ons hostel genieten we daar van een welverdiende lunch.

Baikalmeer, Siberië: land van ijsmeren en sneeuwscooters!

12 januari

Kedeng kedeng, kedeng kedeng… oeh, oeh… De trein raast alsmaar verder van station naar station. Ik kom op plaatsen waar ik nooit ben geweest …

Om 14.00 uur stapten we in Krasnoyarsk weer op de trein. Op naar Irkutsk. Weer een tijdzone verder. Het tijdsverschil met Nederland wordt 7 uur. We hebben 1 overnachting in de trein. Gelukkig gaat het slapen mij een stuk beter af met een deken onder m’n hoeslaken. Toch nog een prinsesje, die Heidi: eigen reiskussen mee en slapen op een deken omdat het bed anders veel te hard is …

Besneeuwd treinstation

13 januari

Na een goede nacht stappen we om 11.18 uur lokale tijd uit de trein en staan we op het mooie station van Irkutsk met een temperatuur van -9°C. Dit keer geen gids die ons opvangt, maar gaan we op zoek naar een kluis voor onze bagage zodat we gedurende 3 uur de stad een beetje kunnen verkennen. We lopen over een mega brug met een prachtig uitzicht over de rivier.

Het lijkt net of we naar een fantasy-stuk kijken: een rivier die dampt van de kou met een eenmansvissersbootje en een mini eilandje in het midden en de opkomende zon als achtergrond.

We bezoeken de Holy Trinity Church die sinds 1999 zijn oorspronkelijke functie weer terug heeft en waar ze nog bezig zijn met de muurschilderingen. Leuk om de eerste potloodschetsen te zien.Daarna komen we uit bij een centraal plein met… ja, ja weer een ijsglijbaan! Gelukkig weten we dit keer ook van die mini-handsleetjes te scoren. De kids krijgen geen genoeg van het sleeën en ook wij mogen een keer mee. Blijft leuk om te doen!

Na een wrap-kebab keren we weer richting het station en daar treffen we onze gids, die ons naar ons chalet/ hotel in Listvianka brengt. Het chalet ligt 15 minuten lopen van de hoofdstraat en het Baikalmeer. Wat een uitzichten hebben we onderweg.

Het is lijkt op een hotel in Oostenrijkse stijl. Voor het eten gaan we naar de hoofdstraat. Omdat het inmiddels donker is, halen we uit de grabbeltassen de lampjes van Jos & Trees en knopen deze vast aan de mutsen en sjaals. De Russen vinden dit een fantastische uitvinding van die rare Hollanders. We belanden op een kleine lokale vismarkt en voordat we het goed en wel weten hebben we een vis-proeverijtje achter de rug en kunnen wij de aangesneden gerookte vis kopen en meenemen. 

Terug bij ons hotel uiteraard nog één keer sleeën en daarna proeven we met z’n allen de vis en hij heeft gelijk: hij is heerlijk! Tot slot het onderweg ingeslagen bladerdeeg-toetje opgegeten en bedtijd voor de kids!

Uitzicht Listvyanka aan het Baikalmeer

14 – 15 januari

Vandaag staat de snowscootertocht op het programma. Eigenlijk stond er een hovercrafttocht op de planning, maar zoals we vanmiddag zelf ook konden constateren, was het Baikalmeer door de zachte temperaturen (normaliter rond -20°C) niet geheel dichtgevroren en is dit absoluut niet haalbaar. Maar met de snowscootertocht heeft onze reisorganisatie YourPlanet Travel een heel goed alternatief wat ons betreft. Wij hebben er zin in!

Elke dag weer dit refrein,
tot we 85 zijn.
Altijd is het pap met klonten…
Lars en Nick die bidden nu, zet wat nieuws op ons ontbijtmenu…

Vandaag begonnen we de dag met echte gortepap… Pap met klonten… Nadat we allemaal een half bakje opgegeten hadden, gingen we door voor de hoofdprijs: pannenkoekjes met abrikozenjam!!! Nick noemde het een koningsontbijt, hoewel wij dat niet helemaal zo vonden, konden we het brood met kaas en salami, de partjes sinaasappel et cetera wel waarderen.

Na ons lees(half)uurtje werden we opgehaald voor de sneeuwscootertocht. We kregen daar nog (oversized) ski-jacks en helmen aangeboden en met onze windvangers/ bivakmutsen op lijken we wel mummies! Klaar voor de tocht van een uur. Wat een prachtige tocht door het besneeuwde berglandschap met de sneeuwscooter!

Tussen de bomen door die voorzien waren van een flinke laag sneeuw mogen scooteren.De tocht was echt fantastisch!

Bij terugkomst in ons chalet lunchen we wat de knapzak nog te bieden heeft en daarna is het uiteraard weer tijd voor blij-dat-ik-glij-pret! Hoewel de kids nog uren door hadden kunnen gaan, staat er ook schoolwerk voor vandaag op het programma. Daarna nog een uurtje game-time en voordat we gaan douchen en avondeten.

Vanavond er op tijd in, want morgen worden we om 8.00 uur aan het ontbijt verwacht. Om 11.18 uur vertrekt onze trein 70 naar Ulan Ude. Waar we om 19.45 uur zullen aankomen en naar ons hotel gebracht zullen worden. Wordt een lang dagje dus …

Sneeuwscootertocht Baikalmeer

Klein Mongolië in Rusland: Ulan Ude

16 januari

Kennelijk waren we toch te beleefd geweest toen we aangaven geen liefhebber te zijn van gortepap. Vanmorgen kregen we namelijk babypap zoals ze zelf noemde oftewel: griesmeelpap! Ze had dit keer rekening met ons gehouden zei ze: ze had de kommetjes maar voor de helft gevuld!!! Hoewel het erg zoet is en niet echt heel vies, is het niet ons ding en viel het ons vies tegen dat het ontbijt weer met warme pap startte. Gelukkig was het ons laatste ontbijt daar, want het zou mij niet verbazen als havermoutpap voor morgen op het ontbijtmenu zou staan.

Om 10 uur worden we keurig door onze taxichauffeur opgehaald. Wanneer we bij het Baikalmeer komen, maken we even een korte stop vanwege het prachtige uitzicht over het meer. Er hangt een enorme kraag mist boven het niet bevroren gedeelte van het meer. Dit komt omdat de temperatuur van het water vele malen warmer is dan de temperatuur van de lucht. De warme lucht boven het water bevriest en geeft de enorme mistkraag boven het water. Het is buiten circa -19°C. Volgens de taxichauffeur is het in Irkutsk -25°C.

Onderweg geeft de thermometer op een gegeven moment zelfs -33,2°C aan! Blij dat we in een taxibusje zitten waar de verwarming van werkt! Hoe koud het is blijkt wel uit het feit dat de ramen aan de binnenzijde zelfs bevroren zijn. Binnen een kwartier nadat Inge ze met een pasje van de vorstlaag heeft ontdaan, zit de vorstlaag er alweer op!

We dachten dat onze vorige trein een oud barreltje was, maar deze gaat er toch echt met de eer vandoor! Het is een stuk krapper en muffer in de coupé. Tevens blijkt de stroom in onze wagon het niet te doen, waardoor we ’s avonds geen verlichting aan kunnen zetten. Gelukkig mogen we om 19.45 uur deze trein verlaten en is dit niet onze trein naar Harbin waar we 48 uur in moeten vertoeven. Door onze taxichauffeur worden we keurig afgehaald en naar ons hotel gebracht. Daar krijgen we een heerlijk diner aangeboden van onze lokale gids Elena.

Uitzicht Baikalmeer treinstop

17 januari

Om 10 uur worden we de volgende ochtend door onze taxichauffeur en onze gids opgehaald voor een rondleiding in Ulan Ude. Het is vandaag -27°C! Via de oude belangrijkste handelsroute van Siberië rond 1717, de theeroute, zetten we koers richting het boeddhistische klooster. Middels deze weg importeerden de Chinezen hoofdzakelijk thee, zijde en porselein. Uiteraard waanden langs deze route ook genoeg bandieten rond. Door het in gebruik nemen van de scheepvaart verging het gouden glorietijdperk van deze route.

De gids informeert ons onderweg dat de Hunnen (van Atilla de Hun) een bijzonder kenmerk hebben. De hunnen komen uit deze streek.

Elke pasgeborene heeft onder aan z’n rug een blauwe vlek. Deze verdwijnt rond hun 3e levensjaar. Gedurende de reis van de Hunnen richting Europa hebben ze zich voornamelijk gemengd met de Hongaren. Ook bij de huidige Hongaren is bij de jonge kinderen de blauwe vlek nog vaak terug te vinden. Volgens de boeddhisten is de blauwe vlek een onderdeel van de circle of life. Op het moment dat je overlijdt en je naar je volgende leven gaat, geeft boeddha je een zetje op je onderrug naar je nieuwe leven. Dit zetje zorgt voor de blauwe vlek/ plek.

Na 35 km komen we aan bij het boeddhistische klooster. Dit is het centrum van waaruit het boeddhistische geloof in Rusland na de Tweede Wereldoorlog is verspreid. Het orthodoxe katholieke geloof was eigenlijk het enige toegestane geloof in Rusland. Echter omdat de boeddhisten een grote rol hadden gespeeld bij de overwinning in de Tweede Wereldoorlog stond Lenin toe dat er een boeddhistisch klooster in Ulan Ude gebouwd mocht worden. Het is een heel groot complex met diverse tempels.

Zoals het betaamt lopen we kloksgewijs langs diverse draaikolommen het complex rond. De draaikolommen bevatten delen van gebedsteksten, de gehele tekst bevindt zich binnenin de kolom en het kloksgewijs draaien van deze kolommen zorgt ervoor dat je in de goede spirit komt.

Boeddhistisch klooster Ulan Ude

Vervolgens gaan we in het centrum van Ulan Ude lunchen bij Modern Nomad. Een restaurant met een Mongolische keuken. We hebben heerlijke dumplings en vleesgerechten met friet in tapasvorm gegeten. Zelf had ik Mongoolse thee besteld. Dit was een melkachtige thee met zout en boter.

Onze gids vertelde ons dat tijdens het nomadenbestaan er veel thee in Rusland werd gedronken. Tijdens de vele koude trektochten voegden ze zout en boter toe aan de thee om ervoor te zorgen dat het lichaam genoeg vocht vasthield en de boter omdat het vet ervoor zorgde dat het lichaam langer warm bleef. De thee smaakte lekkerder dan ik had verwacht, maar één kop thee was voor mij wel genoeg.

We vervolgen onze route en zetten we koers naar het Etnisch museum. Onderweg stoppen we nog even bij typische Siberische woningen. Het is een straat met monumentale en gerestaureerde houten woningen. Na een grote brand in Ulan Ude in1771 waarbij 2/3 van de huizen in de as werd gelegd, werd vanuit de overheid opgelegd dat nieuwbouw van steen moest zijn of er diende een stenen muur op de erfgrens geplaatst te worden. Dit om brandoverslag in de toekomst zoveel mogelijk te voorkomen.

Bij het Etnisch museum blijkt dat in de winterperiode de binnen gebouwen gesloten zijn, maar we kunnen wel buiten een flinke ronde lopen. Het is vergelijkbaar met het Zuiderzeemuseum, maar dan met een uiteenzetting van de diverse onderkomens uit de Siberische geschiedenis. Opvallend aan de houten woningen zijn de bewerkte raamomlijstingen. Hoe fraaier het versierd is, des te rijker de eigenaren waren. Er staat ook nog een typische orthodoxe kerk op het complex waar zo nu en dan nog diensten gehouden worden.

Op 2/3 van de ronde die we kunnen maken, besluiten we dat het mooi is geweest. Mijn voeten zijn inmiddels in ijsklompen veranderd. Ik ga straks maar even tellen of al m’n tenen er nog aan zitten …. De kids die rondrennen en geregeld in de sneeuw liggen hebben het gelukkig wel heerlijk warm en willen graag nog eens terug naar het Etnisch museum!

Om half 5 zijn we weer terug bij het hotel en aangezien de zolen van mijn bergschoenen inmiddels voor de helft los gelaten hebben, gaan we direct op jacht naar een vervangend paar. Onze gids geeft ons de tip om het bij central Rinniki (is fonetisch :-)) te proberen. Voor ons hotel stappen we in de bus. Betalen doe je hier achteraf komen we achter en met behulp van een Russische medepassagier stappen we er bij de juiste halte uit.

Het is net de zwarte markt waar we beland zijn. Hemeltjelief gaat hier onze missie slagen??? Nep van echt onderscheiden is al een ding, laat staan maat 41 scoren … Gelukkig vinden we uiteindelijk een stel witte met wol gevoerde stappers. Het alternatief zijn typische Siberische laarzen met rendiervacht en borduurwerk aan de buitenkant die rond de 90 euro kosten. Voor de terugweg nemen we weer de bus. Het kost slechts 100 roebels voor 5 personen!

In de avond belanden we bij een snackbar waar je ook pasta’s kunt bestellen. De meiden van de bediening vinden het helemaal geweldig dat ze Hollanders als gasten hebben en proberen ons middels een vertaalprogramma en gebarentaal zo goed mogelijk te helpen. We lachen samen wat af en voordat we weggaan willen ze heel graag met ons op de foto er komt zelfs nog iemand uit de keuken aangesneld om ook met ons op de foto te gaan!

Fans in restaurant Ulan Ude

Vervolg avontuur in Harbin – het ijssculpturenparadijs!

Stolbypark, de sledehondentocht, het Baikalmeer en het boedischte klooster. Het waren allemaal hoogtepunten. Op naar onze volgende bestemming, Harbin!

Lees hier op onze China-website meer over het vervolg van de reis naar Mantsjoerije in China. Het gezin reist af naar Harbin, de stad die wordt geroemd voor het grootse ijssculpturenfestival in januari en februari. Daar zullen de kinderen vast nog meer sneeuwpret beleven 😉 …


 

Lees meer verhalen