Soloreizen met de Transmongolië Express


Reisperiode:
 augustus/september 2017
Jouw Transsiberië reiziger: Jo Pottie
Vakantiebestemming: Rusland, Mongolië en China
Bouwstenen: Sint Petersburg, Moskou, Irkutsk, Gobiwoestijn en Beijing
Reisduur: 21 dagen


Soloreizen met de Transmongolië Express

Sainshand, Mongolië, donderdag 14 september 15.20 uur

De trein uit Ulan Bator rolt het station binnen, de gids die me 3 dagen begeleid heeft in de Gobi, overhandigt mijn ticket en we nemen afscheid.

Terugzien van oude bekenden

En dan zie ik ze terug. Mijn Nederlandse vrienden, die ik heb leren kennen op het lange stuk trein tussen Moskou en Irkutsk, en die opgestapt zijn in Ulan Bator, lopen naar me toe. Uitbundige knuffel en zoen die bij een blij weerzien horen.

Ik heb ze echt gemist, terwijl zij de bouwsteen “Terelj” deden en ik aan het kameelrijden was in de eindeloze desolaatheid van de Gobiwoestijn.

Moeilijk te vatten dat ik deze geweldige mensen pas 10 dagen ken, het lijkt wel of we samen opgegroeid zijn (hum, bij wijze van spreken gezien het leeftijdsverschil 🙂 ).

Daar zijn ook de twee vrienden type “ruwe bolster, blanke pit” uit Amsterdam, en de moeder met haar dochter die ook op het stuk Moskou – Irkutsk zaten.

Nog meer bekende gezichten

Eens de trein goed vertrokken voor deze laatste etappe naar Beijing, gaan we de restauratiewagon opzoeken, om verhalen en ervaringen uit te wisselen, en door te spoelen met een frisse pint.

We moeten wel 10 wagons door, en dit geeft bijna het gevoel als van een oude klasreünie.

In elke wagon komen we mensen tegen waarmee ik tijdens de vorige etappes van deze trip gepraat heb, gekaart, wodka gedronken, coupé gedeeld, door het venster gekeken naar het voorbijglijdende landschap.

  • Ik vraag aan de Aussies of de Indische dame, waar we 2 nachten mee samenreisden, er ook bij is.
  • Hartelijk weerzien met de “wiet-Zwitser” en de Zweed, die deel uitmaken van een groep sporters die deze reis samen maken.
  • In de volgende wagon zit de groep Franse gepensioneerden die een spontaan dansje deden op het perron van Barabinsk, de oudste van hen 86.
  • High-5 met een andere Belg en een kort grapje met de Engelse.
  • Effe overschakelen naar ’t Zweeds met de twee mannen, vrienden sinds meer dan 60 jaar, die deze reis samen maken en blij zijn dat ze wat Zweeds kunnen praten gezien hun Engels niet zo goed is.

Ik vind het onwaarschijnlijk; het geeft echt een kick om te zien hoeveel mensen ik hier ken – de één al wat beter dan de ander. Het voelt als een film, waar op het eind alle verhaallijnen, in dit geval de verschillende etappes van de reis, in elkaar passen.

soloreizen transmongolie express

Contact met de Russen

Wie er niet meer bijzijn, zijn de Russen – waarmee ik een tweetal dagen een coupé gedeeld heb. Ook dat was een ervaring, die bijgedragen heeft tot de unieke beleving van deze reis. Ik ben er niet in geslaagd om tot hen door te dringen; de taalkennis en de wil ontbraken.

Ongeveer hetzelfde met de twee Russische dames waarmee ik één nacht van mijn leven heb doorgebracht. Moeilijke communicatie, gesloten. Tot ik ’s avonds van de bar terug in de coupé kwam, waar zij wodka en bier hadden zitten drinken.

We delen de resten van onze flessen en beleven nog twee hilarische uren, waarin ik mijn eerste woorden Russisch leer uitspreken zonder te weten wat ik zeg. Wanneer ik ’s morgens mijn ogen opendoe, zijn ze verdwenen, naar de meetings die ze hadden, waarvan ik me afvraag hoe efficiënt die zullen geweest zijn.

In groep reizen is niet hetzelfde

Ik besef dat de Fransen, die in groep reizen met een gids en vertaler, en aldus eerder in een cocon blijven zitten, alvast deze ervaringen niet hebben meegepikt – dit is iets wat weggelegd is voor “alleen”reizenden en kleine groepjes mensen die zich hiervoor openstellen.

Aankomst in Beijing

Beijing. Eigenaardig om afscheid te nemen en terug alleen te zijn – tussen de 23 miljoen Beijingers.

Maar niet voor lang, de dag erna een lange en pittige wandeling naar en over de Muur met een gids.

Nieuwe mensen – luidruchtige en opdringerige Amerikanen die we er met een kleine versnelling op het eerste echt steile stuk aflopen, en dan een groep uiterst sympathieke Spaanse studenten, waar we een heel eind mee samen stappen.  Geweldig. Verrijkend.

Niet lang alleen in Beijing

‘s Avonds: mijn Nederlandse vrienden sturen een WhatsApp om te vragen of ik met hen meewil de dag erna, naar de Verboden stad en alles wat er rond ligt. De Verboden stad valt eerlijk gezegd wat tegen: hoewel impressionant, verdwijnt alle magie door de tsunami van toeristen. Het is dan ook een schitterende zondag, warm en volkomen helder, voor vele chinezen een ideale gelegenheid voor een familie uitstap.

We bezoeken nog wat andere obligate tempels en toeristische punten, en huren dan een elektrisch bootje om tussen een vloot van andere vaartuigjes te gaan dobberen. In de schaduw van nog wat meer tempels, met nu en dan een lichte aanvaring met een Chinese familie die een boot-picknick doet. Dit is het: puur zen en ontspanning.

We vervolgen met een stereotypje: de dames gaan winkelen in de hutongs, de mannen gaan wat drinken in de lokale uitgangsbuurt – eindigend in een karaoke bar waar we een Happy Hour forceren. Gevolgd door een lange wandeling naar een aanbevolen Peking Eend restaurant, om daar te zien dat het volgeboekt is. Dan maar Koreaans.

Wat een geweldige, schitterende dag.

De eerste keer soloreizen

Terug in mijn hotel vraag ik me af waarom ik net voor mijn vertrek plots koudwatervrees had om alleen te reizen; iets wat ik nog nooit gedaan had. Nu besef ik dat ik nog nooit zo veel mensen leren kennen heb op zo korte termijn. Het is gewoon een fantastisch gevoel.

En zelfs op de momenten dat ik fysiek alleen was, voelde ik me voor de praktische zaken en de vragen die ik onderweg nog had, nooit eenzaam, omdat ik wist geruggensteund te zijn door Hanne en het team van Your Planet, wanneer ik nog maar eens een vraag had, omdat ik blijkbaar bepaalde details van mijn reis niet echt goed genoeg gelezen had. Deze werden steeds snel en bijzonder vriendelijk en duidelijk beantwoord, het was alsof ik de glimlach zichtbaar was in de mail zelf.

Een reis die me altijd zal bijblijven

OK, er waren inderdaad een paar avonden in de steden, waarop het nog leuker was geweest om een plaatselijke pub te verkennen met een reisgenoot, maar overall kan ik maar één ding zeggen: ik heb deze reis als alleenstaande geboekt, maar heb me nog nooit zo on-alleenstaand gevoeld als de laatste 3 weken.

Het leren kennen van al deze boeiende, fascinerende, unieke mensen en verhalen, is voor mij dan ook één van de zaken die me altijd zullen bijblijven van deze treinreis.

Het spreekt voor zich dat alle bezienswaardigheden en culturen die je onderweg ziet en ervaart, ook onwaarschijnlijk mooi en interessant zijn; daar heb ik weinig toe te voegen aan andere prachtige reisverslagen.


 

Lees meer verhalen