Ontspannen reizen met de Transmongolië Express door 5 tijdzones


Reisperiode:
 juli/augustus 2016
Jouw Transsiberië reiziger: Sylvia en Melvin
Vakantiebestemming: Rusland, Mongolië en China
Bouwstenen: Moskou, Baikalmeer, Ulan Bator & Nomaden, Beijing, Xi’an en Shanghai
Reisduur: 20 dagen


Van Nederland naar Moskou

Op zondag stapten ik en mijn vriend in het vliegtuig om naar Moskou te vliegen. We hadden ontzettend veel zin in de vakantie! De vlucht verliep prima, behalve dat onze bagage niet mee was gevlogen. Uiteindelijk kregen we die na een week, met veel hulp van de reisorganisatie, terug. We zijn nog altijd ontzettend dankbaar voor hun inzet!

Moskou zelf is een leuke stad. Jammer van de Russen die er wonen. Nee geintje 😛 . Moskou is echt leuk! De stad is mooi, de mensen zijn ontspannen en we hebben ons daar prima vermaakt. We waren wel een beetje underdressed in onze vliegtuigoutfits; vrouwen in Rusland zien er over het algemeen goed verzocht en netjes uit. Wij hadden het vooral heel warm in onze joggingbroeken. (Maar, waar we de eerste dagen nog dachten: ‘hadden we maar een korte broek aan gedaan’, in de trein koelt het ‘s nachts flink af en ben ik blij met die warme broek!)

In de trein zelf (Transmongolië Express) vallen we minder uit de toon. Onze coupégenoot, een Russische vrouw van een jaar of 40, had een prachtige jurk aan toen ze binnen kwam. Die werd snel verruild voor een pyjama (waar in het Engels op staat dat als je haar geen vragen stelt, ze ook geen leugens zal vertellen. Interessante tekst, hoewel ze volgens mij geen idee heeft wat ze uitdraagt – ze spreekt geen woord Engels) die ze al zeker drie dagen aan heeft. Ze reist met haar dochter van een jaar of 10 en ze zijn beide erg vriendelijk. De vrouw had met ons te doen denk ik, want nadat ze was ingestapt en ons een uurtje had geobserveerd, besloot ze sloffen/slippers voor ons te kopen. Ze vond ons gehannes met gympen waarschijnlijk bijzonder en ze zal zich ongetwijfeld hebben afgevraagd hoe wij met zo weinig bagage kunnen reizen. Hoe dan ook: ze heeft me het vertrouwen in de goedheid van Russen weer een beetje teruggegeven 😉 .

De treinreis zelf is heel ontspannend. We zitten nog steeds in Rusland en qua uitzicht hebben we veel hetzelfde gezien, iets wat gaat veranderen (wordt gezegd) als we in Mongolië zijn. Het uitzicht vanaf de trein toen we meer in de buurt kwamen bij het Baikalmeer was al leuk om te zien: weilanden, heuveltjes en wat meer dorpjes waarin de oude Lada’s in overvloed aanwezig zijn (in Moskou zie je die (bijna) niet) wisselen elkaar daar wat meer af. Af en toe stoppen we op een station waar je even kan uitstappen, maar ik durf dat toch niet echt: ben veel te bang dat de trein er zonder mij vandoor gaat 😉 .

treinreis Transmongolië Express

We doden de tijd een beetje met lezen, spelletjes spelen en kletsen. Bijzonder was trouwens dat in onze wagon iets mis was met de ventilatie of airco. Aangezien wij niet beter weten is dat niet iets waar wij ons druk om kunnen maken, maar we hebben al meerdere Russen horen klagen tegen de provodnitsa. (Die zorgt ervoor dat de wagon schoon blijft, controleert de kaartjes, geeft een seintje als je moet uitstappen, daar kun je kleine dingetjes (zoals sloffen) kopen, zet de Russische muziek rond een uur of 1 ‘s middags lekker hard aan en lost problemen (behalve de hitte dan) op). Eén man was echt heel boos en begon te schreeuwen. Een mooie oplossing die conducteurs in Nederland misschien ook zouden moeten toepassen: de man werd door de provodnitsa opgesloten in de ruimte tussen twee wagons. Geen idee hoe het met die vent is afgelopen, lekker rustig was het daarna wel 🙂 .

We zijn door 5 tijdzones gereisd en ik vind het opmerkelijk hoe snel je lichaam zich aanpast. Je gaat eten als het donker wordt en naar bed. Vervolgens word je weer wakker als het licht wordt. Alleen vanochtend snapte ik er niets meer van; mijn horloge gaf aan dat het half 2 was dus ik dacht dat ik zolang had geslapen dat ik midden op de dag wakker werd. Gelukkig was mijn vriend iets helderder: die wist me te vertellen dat het half 2 ‘s nachts was.

Tot zover onze belevenissen een beetje van de eerste dagen. Wodka hebben we nog niet veel gedronken, onze coupégenoten zijn niet echt de aangewezen mensen om een fles mee te delen (alhoewel ik geen idee heb vanaf welke leeftijd kinderen hier mogen drinken…). Onze bagage is nog steeds zoek, maar de eigenaresse van het hotel waar we nu verblijven is er hard mee bezig – zo anders dan de mensen in Moskou. Geef mij maar een klein hotelletje gerund door een familie dan zo een mega concern waarin jij een van de honderden gasten bent.
Voor nu blijven we hopen dat onze bagage nog voor vanavond hier komt, en anders zullen we wellicht een van de weinige mensen zijn die kunnen zeggen dat ze door drie landen zijn gereisd met bijna geen bagage 😉 .

Van het Baikalmeer naar Mongolië

De afgelopen dagen hebben we doorgebracht bij het Baikalmeer, een meer dat ongeveer even groot is als België. In het hotel zaten we met een paar andere Nederlanders die mijn vriend blij maakte met wat scheerschuim en een scheermes.

 listvyanka baikal meer Transmongolië Express

Het Baikalmeer was ook weer een bijzondere plek. De omgeving is mooi, maar we hebben er niet heel veel van gezien. Rustig rondlopen vonden we al inspannend genoeg 😛 . We hebben hier een aantal lekkere Russische gerechten gegeten, waarvan ik de naam al kwijt was voor het me verteld werd. Een Russische man nodigde ons uit voor een paar glaasjes wodka (die naam heb ik wel onthouden) en nodigde ons uit om mee naar zijn huis te gaan; een uitnodiging waarvoor we vriendelijk hebben bedankt. Hij vertelde ons wel dat er momenteel veel Nederlanders naar Rusland reizen en dat het er nu wel genoeg waren geweest. Vriendelijk verzoek van Max dus (die naam heb ik ook kunnen onthouden): willen jullie niet dit jaar nog naar Rusland komen en iets meer verspreid? De winter schijnt hier niet zo heel koud te zijn, het is dan maar -20 en je kunt ijsvissen, in een wak zwemmen en nog meer van dat soort leuke dingen.. Klinkt uitnodigend toch? 😉

De volgende dag hebben we afscheid genomen van Elisabeth, de eigenaresse van ons hotel, en zijn we naar het vliegveld gebracht om daar te vragen hoe het met onze bagage zit. Verrassing: die lag er! Eindelijk, na een week, hebben we onze spullen terug!

De rest van de dag hebben we door Irkutsk (het ‘Parijs van Sibirië’) gelopen. Wel gelopen, meer geslenterd. We hebben vooral veel water gedronken en op terrasjes en in het park gezeten, want het was er lekker warm. Wel leuk warm, want we hadden eindelijk een korte broek aan 😉 .

‘s Avonds zijn we weer in de trein gestapt, nu richting Mongolië. Dit keer zouden we maar 1,5 dag in de trein hoeven te zitten, dus dat stelde niets voor met de vorige keer. We hebben alleen niet zo veel ín de trein gezeten. De grensovergang met Rusland duurde 4 uur, waarvan we 2 uur buiten de trein moesten wachten. Niemand wist precies waarom en wat ze met de trein gingen doen: toen iedereen was uitgestapt reed die namelijk weg. Na 2 uur was die er weer en mochten we nog 2 uur in de trein wachten tot we de grens over konden. In die 2 uur is de trein doorzocht, zijn onze paspoorten, bagage en visums gecontroleerd. Dat gedeelte werd in Mongolië nog eens overgedaan: ook hier hebben we 2 uur moeten wachten (waarvan 1 uur buiten de trein) voor we verder konden. Omdat we met een wagon vol Nederlanders zaten (op een paar mensen na) was het wel gezellig in de trein en op het perron tijdens het wachten.

perron trein Transmongolië Express

Op het moment dat de trein weer begon te rijden was het al donker en na een korte nacht werden we rond 6 uur wakker gemaakt door onze provodnitsa omdat we bijna in Ulaan Bataar waren. Hier werden we opgewacht door het bureau wat ons meeneemt Mongolië in. We gaan hopelijk een heleboel zien, want we zijn ontzettend nieuwsgierig naar dit land. Het uitzicht vanaf de trein beloofde al veel goeds, dus we kijken ernaar uit!

Mongolië

Mongolië is mooi! Dat is wat we na drie dagen kunnen concluderen. De uitgestrektheid van het land is prachtig. Je kan hier kilometers ver kijken zonder dat je mensen ziet (of paarden, koeien en geiten). Het land heeft in totaal 3 miljoen inwoners, waarvan er 1 miljoen (en een beetje) in de hoofdstad wonen. Files kennen ze dus niet op het platteland. In de stad wel en daar hebben ze een bijzondere oplossing voor bedacht: op maandag mogen auto’s waarvan hun kenteken eindigt op een 1 de stad niet in. Op dinsdag auto’s met een kenteken eindigend op een 2 etc. Creatief oplossing vind ik dat! Het helpt overigens nog niet echt 😛 .

De eerste dag gingen we met onze gids naar een heilig meer, maar onze gids vond het helemaal niets: het was er véél te druk. Denk aan een zomerdag in Nederland waarop mensen naar het strand gaan (niet Scheveningen of Zandvoort, de nog rustige stranden), deel dat aantal door 50 en je hebt ongeveer de ‘drukte’ die bij het meer heerste waar wij zaten. Wij vonden het er heerlijk rustig ;-). ‘s Avonds hebben we genoten van een prachtige sterrenhemel. Ik heb nog nooit zoveel sterren gezien, super mooi! We konden de melkweg zelfs zien, een waanzinnig gezicht! Nadat we onze ogen hebben uitgekeken zijn we gaan slapen in een ger, op een soort vakantiepark voor Mongoliërs. Het leek een beetje op een camping, alleen stonden de tenten (de gers) al klaar. De bedjes waren een beetje kort en matrassen kennen ze hier niet echt, maar verder hebben we prima geslapen.

Mongolië Transmongolië Express ger

Op dag twee reden we met onze gids naar een standbeeld van Dzjengis Khan, de man die vroeger vanuit Mongolië het grootste rijk ter wereld bij elkaar geroofd heeft. In de buurt van Dzjengis Khan zijn winterpaleis was een heilige bron te vinden waar we water hebben getapt. Water met bubbels. We hebben allebei voorzichtig een slokje geproefd en we leven zowaar nog! Maar echt lekker smaakte het niet. Oh, ook nog het vermelden waard: Melvin heeft die dag nog een schaap gered die vast zat tussen een hek.

Na de bron hebben we weer aardig wat kilometers gemaakt naar het volgende standbeeld van Dzjengis Khan. Voor wie de aflevering in Mongolië heeft gezien van ‘De slechtste wegen van de wereld’: onze gids heeft respect voor de rijders van die aflevering. ‘s Zomers is het al een uitdaging om de juiste weg te vinden, ‘s winters is het nog moeilijker. De weg is namelijk niet echt een weg. Meer een spoor waar andere mensen al gereden hebben, maar daar lopen er meerdere van door elkaar. Onze gids vertelde dat hij steeds contact heeft met het hoofdkantoor om te vertellen dat we nog niet verdwaald zijn; verdwalen is hier echt heel makkelijk en gebeurt dan ook regelmatig. Vooral omdat er zo weinig mensen zijn om de weg (richting eigenlijk meer dus) aan te vragen. Onze gids is maar een paar keer een klein beetje verdwaald 😉 .

Het tweede standbeeld van Dzjengis Khan was trouwens indrukwekkend:compleet van zilver (oké, waarschijnlijk staal. Het lijkt op zilver) en echt best wel hoog. De vrouw die ons een rondleiding gaf in het beeld vertelde dat het 40 meter hoog is en dat het in het Guiness Book of Records staat omdat het het grootste standbeeld van een paard is. We zijn naar boven geklommen en vanaf daar heb je een waanzinnig uitzicht over de omgeving. Die omgeving bestaat nog steeds uit groene grasvelden en heuvels, zo ver als je kunt kijken. Met hier en daar een ger, een kudde geiten, koeien, schapen of paarden en af en toe een auto die voorbij rijdt. Prachtig!

Hierna zijn we naar de volgende slaapplaats gereden in het Terelj National Park. Dit zou een ger zijn bij een nomadenfamilie, maar we kwamen weer op een campingachtig idee terecht. Wel een beetje jammer, want we hadden uit Nederland klompjes meegenomen om te geven aan de familie waar we zouden verblijven en nou zaten we met die stomme dingen. Ik heb dit uiteindelijk wel bij onze gids neergelegd (niet dat we de klompjes graag kwijt wilde, wel dat we graag hadden willen zien hoe traditionele nomadenfamilies leven). Voor onze gids was dit geen probleem: hij vertelde dat de eigenaresse van de camping rond half tien naar huis ging en we mochten wel met haar mee. Zij (de eigenaren van het park en hun familie) leefden oorspronkelijk al in dit gebied en toen de regering besloot er een nationaal park van te maken hebben de bewoners een stuk grond gekregen om een camping te kunnen starten, zodat zij er kunnen blijven leven. Om half tien gingen we inderdaad met de vrouw mee naar haar ger en daar zaten haar kleinkinderen al op ons te wachten. We kregen zelfgemaakte yoghurt en we hebben wat met de kinderen zitten kletsen, die redelijk Engels spreken (voor een 8 en 6 jarige zelfs heel goed). Wij gaven ze stroopwafels (en natuurlijk de klompjes) en die belandde in een schaal met yoghurtsnoepjes waar wij van mochten eten. Het zag er lekker divers uit, de stroopwafels en yoghurtdingetjes door elkaar heen!

mongolië kinderen spelen Transmongolië Express

Het park is prachtig! Dat het hier mooi is heb ik al een paar keer gezegd, maar het is echt zo. Heel anders weer dan de omgeving die we tot nu toe gezien hadden, maar ook dit voelt weer heel vredig. In het park hebben we een grot bezocht waar ooit 1000 monniken zich hebben verstopt voor de Russen, een tempel die heel zen in de bergen lag en, hou je vast: we hebben hier paard gereden. Nou zijn de paarden hier zo goed afgericht dat iedereen kan rijden, maar toch 😛 . De paarden zijn hier overigens kleiner dan in Nederland, iets waar ik heel blij mee was 😉 .

Daarna was het helaas alweer tijd om naar Ulaanbaatar te gaan. De volgende ochtend vertrok onze trein vroeg richting Beijing, dus we verlaten Mongolië alweer. Na drie dagen door dit prachtige land te hebben rondgereden is onze conclusie als volgt: er is in het land niets te zien, toch kijk je je ogen uit 🙂 . En echt, je móet hier een keer naartoe..! 😀

Van China tot thuis

Bij het instappen in de trein waren we blij verrast: de trein naar China was mooi! Een luxe vergeleken met de treinen die we hiervoor hadden (en die vonden we eigenlijk al prima). Deze keer hadden we een coupé voor ons alleen, ook wel eens lekker. De wagon deelden we met dezelfde Nederlanders als de vorige keer, dus dat was gezellig.

De grensovergang was weer een belevenis. Dit keer mochten we blijven zitten en kwam niemand onze tassen doorzoeken, maar toch duurde het bij elkaar een uur of 5 voor er verder werd gereden. De spoorrails in China is smaller dan die in Mongolië en Rusland en dus kreeg de trein een ander onderstel. Dat wordt gewoon gedaan terwijl iedereen in de trein zit: het bovenstel wordt opgetild en het onderstel wordt dan verwisseld. Dit ging allemaal vrij rustig, alleen als de wagon weer op het onderstel terecht komt word je een beetje heen en weer geschut.

China inrijden was weer heel anders dan Rusland en Mongolië inrijden. Het woestijnlandschap hebben we achter ons gelaten en we kwamen in de bergen terecht. Zo blijf je je ogen uitkijken 🙂 . Ook in de steden trouwens: wat een bende is het hier zeg. Complete huizen die zijn ingestort en waar niemand meer naar om kijkt en vuilnisbelten naast huizen die nog wel bewoond worden; het gaat bijna op India lijken.. We hadden in de trein al gemerkt dat de vrouwen in Rusland onze coupé goed schoon hielden en de vrouwen in Mongolië obsessief bezig waren met schoonmaken (echt, ze hebben non stop staan soppen). De mannen die onze wagon schoon horen te houden in China hebben er niet zoveel zin in, al geloof ik ook wel dat zij het allemaal wel schoon genoeg vinden. Wat een verschil in mentaliteit!

Beijing was onze eerste stop in China en het officiële einde van de Transmongolië expres. Wij gingen alleen nog even door naar Xi’An en Shanghai, dus ik ga ook nog even door met vertellen 😉 . In Beijing hebben we de meeste toeristische attracties afgevinkt: de verboden stad, de tempel van de hemel, de Chinese muur. Allemaal terecht toeristisch vind ik (maar wel gigantisch druk.. Voor de muur zijn we een flink eind wezen rijden om de toeristen niet te hoeven zien en dat was heel fijn. De verboden stad hebben we met 80.000 andere mensen mogen aanschouwen, pfff.. Dat zijn echt veel mensen!). Daarnaast zijn we naar een Kung Fu show geweest en hebben we een Tai Chi les gehad van een echte Tai Chi meester. Ik ben groot fan geworden van deze sporten!

Na Beijing zijn we met een trein naar Xi’An gegaan om daar het terracotta leger te bekijken. Ook dit is terecht een toeristische attractie: heel indrukwekkend. In Xi’An waren we maar een dagje, daarna gingen we met de nachttrein door naar Shanghai. Dit keer mochten we een coupé delen met 5 andere mensen, blijkbaar mogen kinderen hier gratis meereizen dus die liggen gewoon bij opa en oma in bed. Het was lekker knus.

xian terracotta leger Transmongolië Express

Ook in Shanghai hebben we onze ogen weer uitgekeken, want Shanghai is compleet anders dan Beijing. Daarnaast hebben we in Shanghai iets super leuks gedaan…. We zijn naar Disneyland geweest!! Een deel van het park is geïnspireerd op Giethoorn (heb ik ooit ergens gelezen), dat moesten we natuurlijk zien. Wij hebben dat deel niet kunnen ontdekken, maar we zijn ook nog nooit in Giethoorn geweest 😉 . Daarnaast heeft dit park het grootste kasteel van alle parken die er zijn en hebben ze compleet andere attracties. Disney in Shanghai is pas open dus alles is nog super nieuw. Zelf zeggen ze een uniek park te zijn en dat is het zeker! Al is het alleen maar omdat er overal bordjes hangen om de Chinezen uit te leggen hoe je in een rij op je beurt moet wachten..

Nu zijn we weer veilig in Nederland (met bagage). We hebben een fantastische reis gehad waar we nog lang van gaan nagenieten!

Lees meer verhalen