Een dagje in de Transsiberië Express

Reisperiode: mei 2015
Jouw Transsiberië reiziger: Geert uit Aalburg
Vakantiebestemming: Rusland en Noord-Korea
Bouwstenen: St.Petersburg, Moskou, Yekaterinburg, Krasnoyarsk, Baikalmeer, Vladivostok en Noord-Korea
Reisduur: 28 dagen


Hoi Moyra,

Ik heb geen compleet reisverslag, maar wel een uitgebreid verhaal van een dagje in de Transsiberië Express.

Groet Geert


Transsiberië Express uitzicht Stolby National ParkZondagavond terwijl de zon ondergaat worden Helmut en ik door Sergei afgezet op het station van Irkutsk, ergens in Siberië. Sergei had me eerder al naar Lystvjanka op en neer gechauffeerd, dus ik heb al hele verhalen met hem uitgewisseld, door gebruik te maken van mijn Russische woordenschat van zo’n 10 woorden. Sergei is ‘iets van chauffeur’, hij rijd een Toyota nogwat, en hij wil eigenlijk nooit wat anders, want die Japanse auto’s zijn gewoon de beste. Opmerkelijk is dat zijn stuur wel links zit. Hoe verder naar het oosten van Rusland zijn er namelijk steeds meer rechts-hand-stuur auto’s, tot wel 90% in Vladivostok, heb ik me laten vertellen.

Ik vroeg Sergei of hij nog geld moest hebben voor dit ritje, maar hij deed alsof hij me niet begreep, en met een grijns zwaaide hij ons uit. Ik had hem de dag ervoor al een flinke fooi gegeven, dus dat zat wel snor.

Helmut leek in eerste instantie boordevol zelfvertrouwen, maar eenmaal met de koffer in de hand voor het station begon hij al zenuwachtig te doen. “het perron is nog niet bekend”. Ik zeg “dan wachten we toch even, de trein vertrekt pas over een uur.” Dus ik zette m’n koffers aan de kant en ging zitten. Helmut deed hetzelfde, alleen deed hij er 5 keer zolang over vanwege zijn nerveus gestuntel. Na wat lezen, babbelen en rondkijken werd er een perron omgeroepen, en verscheen er op het scherm een ‘4’ achter onze trein. Helmut sprong op en hing zijn tassen weer om zijn nek: “ich gehe zum zug!” En hij keek me aan dat ik ook maar eens aanstalten moest maken. We zaten tenslotte in dezelfde coupé. Ik zei dat de trein er nog niet was, en dat hij na arriveren zelfs nog een half uur heeft om in te stappen, maar hij was onverbiddelijk. Een 10 minuten later ben ik ook maar eens opgestaan, en onder de sporen door naar het juiste perron gelopen. De trein kwam precies aangerold, dus zag ik dat ik bijna helemaal vooraan moest zijn, in wagon 8. (de voorste was wagon 7). Een drukte van belang op het smalle perron met in en uitstappende mensen, en een eindje sjokken leverde al de meest interessante taferelen op: Een bejaard stel met veel te veel bagage die er maar bij zijn gaan zitten alsof ze nog de hele nacht hier moeten doorbrengen; een jong soldaatje wat door een groep van 20 gillende en huilende vriendinnen en familie als filmster wordt onthaald, geknuffeld, terwijl het wordt vastgelegd met een grote spiegelreflexcamera; de rokers die zo snel als mogelijk uit de trein springen voor de pauze van 30 minuten om even vaste grond onder de voeten te hebben; de rennende reizigers die nog even wat eten en bier bij de Kiosk willen kopen en bij elke wagon staat al een hele rij mensen om in te checken bij de provodnitsa’s, de vrouwelijke wagon conducteur zegmaar.

Ik sloot me aan bij de rij van wagon 8 en haalde mijn paspoort te voorschijn. Al zuchtend en proestend dook de kale Helmut opeens weer achter me op, die had helemaal aan de andere kant staan wachten en moest nu 2 keer zover lopen!

Helmut verbleef net als ik bij mw.Tamara in Irkutsk. Het was voor hem al de 5 keer, deze keer was het een tussenstop, op weg naar Vladivostok. Hij was in het verleden uitvoerder in de bouw, maar al een jaar of 10 met pensioen. Van oorsprong Duits, maar getrouwd met een Russische, en hij woont nu in een stadje in de buurt van Moskou. Hij had zich goed voorbereid op de reis, met oa een zak tomaten, komkommers, appels, bananen, tomaten, thee en een flesje wodka uit Vladimir.

Ik had Helmut overtuigd dat dit ik al 4 keer ingecheckt was zonder mijn ticket te laten zien, en ook nu was het paspoort in mijn geval voldoende. Helmut bromde van verbazing. Ik hielp hem met zijn koffers omhoog (hij is tenslotte al 74) en we werkten ons een weg door het gangetje. 2 jonge Russen waren in mijn de cabin (4persoons hokje) al druk aan het converseren en gingen er even uit om mij te laten settelen. De ene zat/lag al een tijdje en de ander kwam net de trein in. Ze hadden niet veel bagage, maar voor hen was het ook maar een kort tripje van een goede 15 uur. Ik was benieuwd waar ze naar toe gingen, maar kwam er niet tussen omdat ze blijkbaar niet uitgepraat kwamen.

Ik hoopte dat het niet zo druk zou zijn, dat is toch wat comfortabeler, maar dat was het wel. Daarnaast had ik voor de 4e keer zo’n oude gare wagon van 30-40 jaar oud….. Niet dat het veel uitmaakt, maar toch. Als de trein eenmaal rijdt, ga ik in de gang staan om wat links en rechts rond te neuzen. Aan het eind van de gang zie ik een lange blonde kerel met een typisch noordwest Europeaans hoofd. Victor komt echter uit Mexico, maar heeft een Deense moeder, vandaar zijn uiterlijk. Hij spreekt Russisch, Spaans en Engels en bied gelijk aan om me te helpen als ik iets nodig heb in het Russisch, omdat vrijwel niemand Engels kan. Op dat Engelse gepraat worden er echter wat hoofden uit de cabins gestoken en komt een Tsjechische backpacker en een goedlachse Rus bij ons staan. Victor weet een hele hoop van treinen, zoals de 3000 en 5000volt bovenleidingen, en het aantal bochten voor de komende uren langs Lake Baikal, (72) het mooiste gedeelte van de hele route. Helaas is het al donker, moeten we het meeste maar raden vanuit de trein. Na wat heen en weer gebabbeld te hebben gaan alleen Victor, Alberto en ik richting de restauratie voor een biertje.

Een 4tal Russen komt naast ons zitten voor wat gebakken juin en aardappelen voor het slapen gaan. Hiervoor moesten ze wel eerst 10 minuten lang de bediening overtuigen omdat die over een half uur dicht gaan (om 0.00u plaatselijke tijd) Ze blijken een hekel te hebben aan alles wat Amerikaans is en Oekraïners zijn ook geen vrienden. Een hoop gelach en een paar biertjes later worden we er tegen 01.00u uitgewerkt door de bediening en roken we ‘stiekem’ nog een sigaretje tussen de wagons. Daar worden we ook weggestuurd, dus zoeken we onze bedden maar op.

De drukste Rus van het stel, (een legertank chauffeur met een roze Real Madrid shirt) is de weg kwijt en kan zijn slaapplek niet meer vinden en krijgt bijna een paniekaanval. Ondertussen kom ik 1 van m’n roommates tegen en proberen we wat te praten. Na een ingewikkelde woordenwisseling weet ik eigenlijk nog niks!

Eenmaal op bed (bijna elke avond een schoon bed, een voordeel van dat rondreizen) val ik al schommelend in slaap onder de sterren van het noordelijke halfrond, terwijl de 2 Russen boven me op zachte toon verder discussiëren.

Met een ingewikkelde droom wordt ik zwetend wakker van het luide gesnurk van een vatsige dertiger naast me. De 2 jonge Russen zijn er niet meer. Daarvoor in de plaats zijn de dikzak en een klein vrouwtje van ongeveer mijn leeftijd in de cabin gekropen. Het zweten komt niet van de droom, maar van de kachel die bijna een gat in mijn nieuwe, 3e handse rugzak brandt. Het kleine vrouwtje wordt ook wakker van de benauwde leefomgeving, en gooit gauw de deur open. Ik probeer zonder succes de dikkerd stil te krijgen door af en toe tegen hem aan te schoppen en boos boven zijn hoofd te knippen met mn vingers. Even later komt de kleine naar beneden gesprongen, en lief fluistert ze tussen het gesnurk “zdravstvuyte” (hallo) naar me. De trein mindert vaart en we gaan gauw naar buiten voor een frisse neus en om de eerste zonnestralen van de dag op te vangen op het perron.
Helmut is er ook, hij trekt even een sprintje in zijn vale paarse pyjama, om een foto van de naam van het station te nemen: ‘Hilok’.

Dit doet hij overal, want hiermee kan hij zijn foto’s beter ordenen.

Ik probeer in het Engels wat te praten met Olja, het meisje uit m’n cabin. Ze gaat niet helemaal naar Vladivostok, maar wel bijna. “Dan zitten we misschien 2 nachten met die snurker opgesloten”, dacht ik. Maar ik vroeg hoelang ze op vakantie ging, en of dat bij familie of vrienden was. “14 days, with my husband”. Oei……….. Ze hoorden dus bij elkaar.. Het gesprek was gelijk afgelopen. Het bleek toch een rare combinatie die dikke bebaarde, snurkende Rus en de kleine, jonge vrouw. Ze wisselde vrijwel geen woord met elkaar. De komende 2 dagen hebben ze niets anders gedaan als slapen, pinda’s eten en een beetje spelletjes doen op hun laptops. Hij onder, en zij op het bovenste bed. Ik had verder geen last van ze, het snurken werd gelukkig ook minder.

Ik loop, lees, eet, praat en luister wat en ben elke paar uur met de provodnitsa’s in discussie over de kachel. Ik gooi elke keer de ramen open, en zij gooien ze weer dicht en zetten kachel aan. Mijn argument is dat ik ademhalingsproblemen krijg van die hoge temperaturen. “dan ga je maar even naar lucht happen tussen de wagons’ is hun tegenspraak…

Rond 16.00u wordt ik uit m’n middagdutje wakker gemaakt door de restaurant bediende: “Let’s go, to the restaurant!” Ze was net bezig met haar dagelijkse rondje door de trein om wat versnaperingen te verpatsen. Ik denk: “alles beter dan hier een beetje liggen pitten”, dus half slapend/half wakker sta ik op en Victor staat te lachen op de gang. Hij zal er wel achter zitten.

Het was ijzig leeg en saai in het restaurant, dus Xenia was naarstig op zoek naar klanten en dat moest ik worden dus. Haar collega met het miniboodschappenwagentje kwam achter ons aan, en we bogen ons over de menu kaart. Ik vroeg of ze bier wilde, maar ze trok een vies gezicht (of had ze dat al?) en probeerde me een fles wijn aan te smeren. Ach, waarom ook niet, ze was hartstikke aardig en als ik wat alcohol neem wordt ze misschien nog wel knap ook. Alleen de prijs van 50euro was me toch wat te gortig, dus ik koos voor een halve liter Carlsberg en zij een Siberische Corona. We bespreken 10 minuten de menukaart wat we gaan eten, -ze had blijkbaar niet echt dienst- maar gelukkig kwamen Victor en Alberto me redden. Ze bestelden ook eerst wat drinken en een schaaltje chips als voorgerecht. We dansten, dronken en aten wat en Xenia werd steeds gezelliger en opdringerig en ze vroeg of ze ook mee mocht eten. “ok, ik betaal wel” zei ik na even na denken, dus bestelde ze gelijk het duurste van de kaart.  Een hoop herrie en lol later merkte ze dat ik ging roken en wilde ze daarna elke 5 minuten met me mee om te ‘roken’ tot ik het na 2 uur gezelligheid wel mooi vond geweest. Ze bleef maar zeuren om samen een fles Champagne te nemen, tot ik er klaar mee was. Dus de rekening betaald en terug naar m’n bedje gestrompeld, om met een glimlach even bij te komen. Victor stak z’n hoofd af en toe om de hoek om te kijken of ik het overleefd had, en we kwamen tot de conclusie dat we niet meer maar het restaurant zouden gaan. (volgende avond zaten we er gewoon weer, maar goed)

Samen hebben we nog een bak koffie op voor het slapen gaan, en volgende morgen waren we weer fris en fruitig voor dag 2…

 

Lees meer verhalen