Reisperiode: juli / augustus 2010
Jouw Transsiberië reizigers: René, Carla, Michiel (21), Margot (19), Sophie (15) en Joyce (20, vriendin van Michiel)
Vakantiebestemming: Rusland, Mongolië en China
Bouwstenen: Moskou (budget variant), Baikalmeer, Ulan Bator & Terelj (Your Planet variant), Gobiwoestijn, Datong en Beijing
Reisduur: 21 dagen
Om het eindexamen middelbare school van Margot te vieren, doen we de Transmongolië Expres. In drie weken reizen we met de trein van Moskou naar Peking. “We” dat zijn mijn man René in ik, Michiel, Margot en Sophie; onze drie kinderen en Joyce, de vriendin van Michiel.
(Dag 1) Vrijdag 23 juli. Aankomst Moskou
We arriveren aan het einde van de middag op het vliegveld bij Moskou. Het is er ongewoon heet. (Na ons vertrek zullen er overal branden uitbreken rondom de stad.) Door een file is onze chauffeur wat verlaat. Als we in de auto naar het hostel zitten, zien we de enorme file aan de andere kant van de weg waar de chauffeur drie uur in gestaan heeft om ons op te halen. Vanuit de auto krijgen we ook onze eerste indruk van Moskou. In het, op een bovenetage gelegen, hostel worden we hartelijk ontvangen en hebben met ons zessen een eigen slaapzaal. Vlakbij is een gezellige straat waar we op een terrasje kunnen eten en we gaan op tijd naar bed.
(Dag 2) Zaterdag 24 juli. Moskou
Onze slaapzaal had geen airco en een raam open zetten was een vergissing geweest. Dat had nog veel meer warmte naar binnen gebracht. Margot en Sophie hebben de nacht doorgebracht op de bank in de gemeenschappelijke ruimte met airco. Een supermarkt is in de buurt en we ontbijten heerlijk in het hostel. Daarna snel op pad. Het Rode Plein blijkt maar 10 minuutjes lopen. We lopen er een paar uur rond, genieten van de mooie gebouwen, strenge agenten/soldaten, vele bruidsparen en er wordt zelfs een film opgenomen. We nemen later de metro de stad uit en vinden een beetje verkoeling aan de rivier de Moskva. We eten ’s avonds in dezelfde straat als gisteren en een deel van de groep loopt in het donker nog een keer naar het Rode Plein om het plein verlicht te zien.
(Dag 3) Zondag 25 juli. Vertrek uit Moskou
Na een betere nacht kunnen we nog goed ontbijten en proviand inslaan voor de langste etappe van de treinreis. Spannend. Hoe zou dat zijn? We worden opgehaald en na een korte rit zitten we ruim een uur voor vertrek op het station van Moskou. We houden de bagage goed in de gaten en René verkent het perron. De trein is er ook vroeg. Precies zoals verteld worden we opgewacht door een provodnika. Ze kijkt streng, om niet te zeggen onvriendelijk, en dat blijft ze de rest van de reis. De trein vertrekt stipt 13.45 uur Moskou-tijd.
(Dag 4 t/m 6) 26 t/m 28 juli. Treinreis Moskou – Irkutsk
Dit deel van de reis doen we eerste klas. We zijn blij met de ruimte van de eerste klas, al hadden we ons er meer van voorgesteld. Behalve dat je alle voorzieningen met minder mensen hoeft te delen was er geen extra luxe. Onze wagon heeft twee toiletten. In ieder toilet is een wasbak waar als je met je hand onder tegen de kraan aanslaat koud water uit de kraan komt. Heet water is er in de samovar.
We kijken naar het Russische platteland met dorpjes, veel bomen en leuke stationnetjes. We lezen, kaarten en puzzelen. We slapen op het ritme van de trein. In de restauratiewagen eet vrijwel niemand, we krijgen er met wat moeite onze warme maaltijden. Men spreekt alleen Russisch. Joyce, met haar liefde voor talen, probeert het daarom in het Russisch. De eerste avond is onze bestelling na een half uur enigszins duidelijk. De andere avonden nemen we ongeveer hetzelfde weer en dan gaat het sneller.
Op de perronnetjes onderweg kopen we steeds drinken, yoghurt en brood. Als we broodjes kopen blijkt daar behalve vlees ook vaak aardappel tussen te zitten. Vijf uur tijdverschil tussen Moskou en Irkutsk geeft een onwerkelijk gevoel. We worden op de derde dag van de treinreis wakker terwijl het plaatselijke tijd al middag is. Het weer verandert met de dag. In de trein gaat eerst de airco uit en daarna de verwarming aan. Op dag drie van de reis begint het te regenen. Daar had niemand meer rekening mee gehouden na de warmte in Nederland en de hitte in Moskou.
(Dag 7) Donderdag 29 juli. Het Baikalmeer
Om 9.45 uur ’s ochtends, plaatselijke tijd, zijn we in Irkutsk. Voor ons gevoel is het nog midden in de nacht. We hebben in de trein nog even vlug ontbeten. Gids Natasja wacht ons op met een chauffeur. Ze vertelt al het één en ander tijdens de rit door Irkutsk. Daarna gaan we door de Siberische bossen naar het Taltsy houtarchitectuur museum. We krijgen een kijkje op het leven in Siberië in de afgelopen eeuwen. Daarna worden we afgezet bij ons pension in Listvyanka aan het Baikalmeer. Het pension is uitstekend en we nemen eerst allemaal een lekkere douche. Het miezert een beetje en daarom zien we het meer niet op z’n mooist. René eet Omul op een marktje en de anderen proberen ook voorzichtig deze plaatselijke vis. Lekker maar vet.
(Dag 8) Vrijdag 30 juli. Irkutsk
We krijgen een Russisch ontbijt, maken nog een wandeling en om 12.00 uur rijden we terug naar Irkutsk. We stallen onze bagage op het station en lopen richting centrum. We verkennen op eigen gelegenheid de stad. We zien het beeld van Lenin, winkelen in de omgeving van de Karl Marxstraat en lopen over de markt. In afwachting van het Mongoolse eten, eten we veilig in een pizzeria.
We doen inkopen voor in de trein. Deze vertrekt ’s avonds om 21.50 uur. We zien ertegenop dat we nu tweede klas reizen. Maar deze trein blijkt veel ruimer, het personeel is aardiger en we vinden het allemaal prima. We zitten nu in een wagon met haast allemaal toeristen. Joyce en Michiel hebben twee Nederlandse coupégenoten. Een aantal reizigers zullen we in Mongolië nog vaker tegenkomen.
(Dag 9) Zaterdag 31 juli. Grens met Mongolië
We staan om 11.00 uur op. Om 13.30 uur, een half uur te laat, komen we aan in Naushki, de grensovergang naar Mongolië. We horen dat er tot 17.00 uur niets gaat gebeuren. Tot die tijd kun je doen wat je wilt, ook buiten de trein. De treintoiletten zijn gesloten maar op het station kun je nog wel naar het toilet. Iedereen gaat liggen zonnen of loopt over het marktje even verderop. Maar om 17.00 uur wordt het serieus. Iedereen moet in zijn coupé blijven. De paspoorten worden ingenomen. Papieren moeten worden ingevuld, de coupés worden doorzocht en uiteindelijk komt er een drugshond door de wagon. We krijgen de paspoorten terug en rijden een stukje. Daarna doen de Mongoliërs het nog een keer dunnetjes over. De sfeer is daar wel meteen merkbaar vriendelijker. Pas om 22.00 uur rijden we weer door en komt er een einde aan ons dagje douane. Het is in Mongolië dan 21.00 uur. Dat scheelt weer een uurtje.
(Dag 10 t/m 12) 1 t/m 3 augustus. Terelj nationaal park
(Dag 10) We komen om 6.10 uur aan in Ulan Bator. Uuyinga wacht ons op. Zij is onze gids en zal ons 6 dagen later op de trein naar China zetten. In de trein hadden we de eerste gers al gezien. Nu zien we er meer. In Ulan Bator is het zo vroeg nog rustig. We rijden al gauw door het prachtige steppelandschap. Echt heel erg mooi. Het weer is hier zonnig.
In het tourist camp, waar we op dat moment de enige gasten zijn, worden we ontvangen met thee en koffie. We hebben drie tweepersoons gers. In iedere ger staan twee bedden, een houtkachel, een altaartje en een tafeltje met twee stoeltjes. Toiletten en douches zijn in een apart gebouwtje net als op een camping. Alles is veel minder primitief dan we ons hadden voorgesteld.
Voor de lunch maken we een prachtige wandeling in de omgeving van het kamp, o.a. langs de “magic rock”. De omgeving is heuvelachtig. Enkele bewoners hoeden er vee en vooral ook paarden. Het eten is steeds in een grote ger, berekend op buffetten voor veel meer mensen. De lunch is eigenlijk een warme maaltijd. Soep, rijst en vlees. Bij de eerste lunch krijgen we ieder wel vijf dumplings geserveerd. We laten ons het smaken. Altijd met thee. Na de lunch bezoeken we een boeddhistisch meditatiecentrum en zien onderweg de “turtle rock”, een rots in de vorm van een schildpad. Omdat er tijd over is, rijden we het park uit en bekijken een gigantisch standbeeld van Ghengis Khan dat net gebouwd is. Onze chauffeur rijdt ruig over de slechte wegen. Daarna volgt weer een prima maaltijd. Over het eten hadden we niet bezorgd hoeven zijn.
(Dag 11) Nadat we een beetje uitgeslapen hebben rijden we naar een wat bosrijker deel van het park. Daar gaan we paardrijden. Te paard rijden we door het bos en zien hier en daar een nomadenfamilie met vee. We steken riviertjes over. Iedereen vindt het prachtig. We lunchen bij een familie. We hebben een rustige middag. Een deel van de groep wandelt nog een stukje. Het is zowaar weer bewolkt en ’s avonds regent het zelfs wat.
(Dag 12) Een heel drukke dag. Na het ontbijt nemen we afscheid van de vriendelijke eigenaars van het kamp. Onderweg naar Ulan Bator kopen we wat souvenirs, een paar kleine gers en een schaakbord. In de stad is het nu erg druk. We staan steeds in de file en doen er daarom lang over om overal te komen. We bezoeken het Bahd Khan Palace Museum. In een deel ervan hangt kunst en in een ander deel staan voorwerpen uit het leven van de Mongoolse keizers. We bezoeken “Cashmere World” maar kopen er geen souvenirs. De lunch, een Mongoolse barbecue, is overvloedig. We bezoeken een boeddhistisch klooster waar we een zangceremonie kunnen bijwonen. Er staat een geweldig groot Boeddhabeeld. Later lopen we op het grote plein van Ulan Bator waar o.a. de regeringsgebouwen staan.
Als extraatje gaan we om 18 uur naar een voorstelling van het “Mongolian national song and dance acadamic ensemble”. Een voorstelling met Mongoolse dans (o.a. de dans van de monniken in hun prachtige gewaden), zang (het bijzondere keelzingen) en muziek (de paardenviool). Prachtig om te zien en te horen. Bij het avondeten heeft niemand nog veel honger. Het is heerlijk om naar de hotelkamer te gaan, te douchen en te gaan slapen. Het hotel is luxe en dichtbij het station om de volgende dag verder te reizen.
(Dag 13) Woensdag 4 augustus. Treinreis naar Shaishand
Om 9.30u. stappen we met Uuyinga en een ingepakte lunch op de trein naar Shaishand. Deze trein rijdt heel langzaam. We doen een hele dag over een afstand die voor ons gevoel in een halve dag had gekund. De steppe gaat over in woestijnlandschap en dat is uur na uur vrij saai. Iedereen is blij als we er om 20.00 uur zijn. De busrit is meteen weer avontuurlijk. Shaishand is veel kleiner dan Ulan Bator en al snel hobbelen we door de woestijn. Bij ondergaande zon rijden we de verlatenheid in. In het tourist camp is het koel en winderig. In de wijde omgeving is er maar één kamp en waarschijnlijk daardoor zijn er nu meer toeristen in het kamp. De gers zijn weer prima. De toiletten hebben het probleem dat er niet de hele dag water is om door te trekken. Bij onze aankomst is er ook geen stroom maar als we goed en wel onze zaklantaarns hebben gevonden is dat probleem al verholpen.
(Dag 14) Donderdag 5 augustus. De Gobiwoestijn
Er staat vandaag veel op het programma. ’s Ochtends rijden we door de woestijn. Het landschap is toch nog wel afwisselend. Soms zijn er meer rotsen en heuvels i.p.v. alleen maar zand met sprietjes. Bij een nomadenfamilie drinken we de echte Mongoolse thee, met melk en zout. Daarbij wordt een soort snoepje geserveerd, een soort kaas en het ziet eruit als karamel. Steek het niet argeloos in de mond want de smaak is heel erg sterk. Dan komen de kamelen eraan. Het opstijgen valt mee. Met iedere kameel loopt een begeleider mee en zo maken we een rit door de omgeving.
We lunchen bovenop een zandduin en ’s middags krijgen we veel te bekijken: een klooster, de 108 grotten, het versteende woud, de 108 stupa’s met daartussen een heilige cirkel en tot slot de hemelbel. Het is warm en winderig weer. Terug in het kamp voelt de één na de ander zich niet lekker en moet overgeven. René blijft de enige die nergens last van heeft. Daarom moet hij ’s nachts de woestijnrat die in één van de tenten zit, verjagen.
(Dag 15) Vrijdag 6 augustus. Vertrek uit Mongolië
Alleen René en Sophie zijn fit genoeg voor een tochtje naar een aantal stupa’s op een berg. Als ze terug zijn lunchen we en vertrekken. In Sainshand bezoeken we het Danzan Ravjaa museum en doen daarna inkopen voor in de trein. Om 15.45u. vertrekken we richting China. We verlaten Mongolië met het voornemen er zeker nog eens terug te komen. We zijn diep onder de indruk van het land, de aardige mensen, de natuur en de cultuur.
Om 20.00 uur zijn we bij de grens. Van de controle wordt niet veel werk gemaakt. Er was ons verteld dat vooral de Mongoliërs worden gecontroleerd, niet de toeristen. Maar dan gebeurt waarover we ook verhalen hadden gehoord. We worden een loods ingereden, de treindelen worden losgekoppeld en opgetakeld. Het onderstel wordt verwisseld. We kunnen het heel mooi zien gebeuren bij de trein naast ons. Daarna gaan we slapen. We worden nog wakker gemaakt als we de paspoorten terugkrijgen en om 1.00 uur ‘s nachts rijdt de trein weer verder.
(Dag 16) Zaterdag 7 augustus. Datong
We staan vroeg op het verlaten station van Datong. Niet-reizigers mogen niet op het perron. Onze gids en chauffeur staan buiten. We treffen een regendag terwijl het in Datong maar drie dagen per jaar regent. Het is een stad met 3 miljoen inwoners. Op dit moment is er het beleid om hele wijken af te breken en te verplaatsen naar andere delen van de stad. Het hotel is luxe.
’s Ochtends bekijken we de Boeddhagrotten. Omdat we in Mongolië al veel Boeddha’s hebben gezien, maken de grotten minder indruk dan ze anders gemaakt zouden hebben. De rit naar het Hangende Klooster ‘s middags duurt drie uur. De Chinese chauffeur rijdt in vergelijking met zijn Mongoolse collega’s wel heel erg voorzichtig. Maar het klooster is prachtig en onderweg zien we als we buiten de stad komen een afwisselend landschap, soms vlak soms bergachtig. Hele rivieren staan droog. We zien arme dorpen. De boeren verbouwen maïs, aardappelen en zonnebloemen.
We zijn laat weer in het hotel en omdat ook de Chinese lunch zeer uitgebreid was nemen we alleen nog wat soep op onze hotelkamer.
(Dag 17) Zondag 8 augustus. Datong – Peking
Nog nooit zo’n uitgebreid ontbijt gezien als in dit hotel. Een Chinese rijsttafel met alles erop en eraan maar bovendien kun je ook nog kiezen voor een meer Europees ontbijt. Alles is er.
Daarna volgt het mooiste stukje van de treinreis. Het Chinese landschap is mooi. We zien in de bergen ook opeens een stukje van de Chinese Muur. Station West in Peking is gigantisch groot. We moeten onze chauffeur niet kwijtraken in de drukte. Vanuit de trein hebben we de vele hoge flats van Peking gezien maar ons sfeervolle hotel ligt meer in een huttongwijk. We eten op het dak van een restaurant voor E20,-- met z’n zessen. We proberen ons alvast te oriënteren waar we zijn in Peking en kijken vast even hoe de metro werkt.
(Dag 18 t/m 20) 9 t/m 11 augustus. Peking
(Dag 18) ‘s Ochtends gaan we op eigen gelegenheid met de metro naar het Plein van de Hemelse Vrede. In de metro wordt sinds de Olympische spelen ook alles in het Engels omgeroepen. Gemakkelijk voor de toeristen. Het plein verdwijnt een beetje in de nevel of smog maar is toch nog heel groot. Wijzelf en onze tassen moeten door de scanner. Dat was ook al in de metro gebeurd! We lopen voor de Verboden Stad langs. Wij zijn zelf ook een attractie. Veel Chinezen willen met ons op de foto. Sommigen doen het ongevraagd maar velen vragen het aan ons.
Terug in het hotel ontmoeten we Inge Jansen. Zij woont gedeeltelijk in China, schrijft reisboeken en geeft rondleidingen. Met haar lopen we een paar uur door de huttongs en gaan de huttongs waarderen. Het is er schoon, rustig en met veel schaduw van bomen is het aangenaam. Zeker geen sloppenwijk zoals je van te voren een beetje denkt. ’s Avonds eten we weer eens in een pizzeria. Onze magen zijn zo langzamerhand allemaal van streek door het vreemde voedsel en we snakken naar “normaal” voedsel. De winkels zijn nog laat open en we hebben een schoenenzaakje ontdekt waar we vaak heengaan om te onderhandelen over de aankoop van goedkope schoenen. De man kent ons al en vindt het leuk om ons steeds terug te zien.
(Dag 19) Dezelfde chauffeur komt ons weer halen. Nu met een gids want we gaan naar de Chinese Muur. We gaan naar de Mutinyu Great Wall omdat een ander deel van de muur gerestaureerd wordt. We gaan met een kabinelift omhoog en daar staan we dan op de muur. Toch een beetje de bekroning van de reis. Boven lopen we een stuk over de muur en eindigen een eind lager waar we met een stoeltjeslift weer helemaal naar beneden gaan. Daar staan de souvenirtentjes. Verkopers die ons op de heenweg hebben gezien staan ons op de terugweg op te wachten. We kopen o.a. eetstokjes en Chinese stof. Na de uitgebreide lunch kan de chauffeur ons afzetten in het winkelgebied van Peking. Vooral Margot en Sophie kunnen geen genoeg krijgen van de winkeltjes. We komen moe bij ons hotel terug.
(Dag 20) Het is al duidelijk dat we hier terug moeten komen om alles te kunnen zien. In de Verboden Stad alleen al of in de Tempel van de Hemel kun je een dag doorbrengen. Bovendien is Peking een stad waar je je prettig voelt. De mensen zijn vriendelijk. We willen graag nog een keer terugkomen en dan ook meer van China zien. We kiezen er nu voor om de Verboden Stad te bekijken tot aan de kassa’s. Daarna gaan we weer de winkelstraten in om de laatste souvenirs te kopen. We kopen o.a. een vaas, een bord en een theeservies. We bezwijken voor Mac Donalds. ’s Avonds eindigen we op een terras met gebak als afsluiting van de vakantie.
(Dag 21) Donderdag 12 augustus. De terugreis
Vanwege het tijdsverschil duurt de vliegreis terug 6 uur i.p.v. 12 uur. Het vliegtuig vertrekt om 14.00 uur, Chinese tijd, uit Peking en we zijn om 23.00 uur, Nederlandse tijd weer helemaal thuis.
We kunnen gaan nagenieten van alle indrukken die we hebben opgedaan tijdens deze onvergetelijke reis!